استفاده از پروژسترون موضعی به عنوان یک گزینه درمانی برای ریزش مو، به ویژه انواع مرتبط با عدم تعادل هورمونی (مانند ریزش موی آندروژنیک) مورد توجه قرار گرفته است. توانایی این دارو در مهار دی‌هیدروتستوسترون (DHT) و تعدیل سطح هورمون‌ها، آن را به یک راهکار درمانی امیدوارکننده تبدیل کرده است. با این حال، لازم به تأکید است که شواهد قطعی و دستورالعمل‌های استاندارد برای این استفاده نیازمند تحقیقات بالینی بیشتر است.

شناسه‌ها:
· نام بین‌المللی: پروژسترون (Progesterone)
· رده دارویی: هورمون پروژستین (Progestin)

خواص فیزیکوشیمیایی مرتبط با فرمولاسیون:

مکانیسم اثر در ریزش مو (کاربرد مورد بحث):
پروژسترون در بحث ریزش مو، عمدتاً با مکانیسم زیر عمل می‌کند:
· مهار رقابتی آنزیم ۵-آلفا ردوکتاز: پروژسترون به عنوان یک مهارکننده رقابتی برای آنزیم ۵-آلفا ردوکتاز عمل می‌کند.
· کاهش تولید DHT : با مهار این آنزیم، تبدیل تستوسترون به فرم فعال و قوی‌تر آن، یعنی دی‌هیدروتستوسترون (DHT) کاهش می‌یابد.
· نتیجه نهایی: از آنجا که DHT یکی از عوامل اصلی در کوچک شدن فولیکول‌های مو در ریزش موی آندروژنیک است، کاهش سطح آن می‌تواند منجر به کاهش روند ریزش مو شود.

ملاحظات مهم برای فرمولاسیون موضعی:
1. انتخاب حلال: با توجه به حلالیت بسیار کم در آب و حلالیت خوب در الکل، فرمولاسیون‌های موضعی مؤثر معمولاً نیازمند استفاده از حلال‌های مناسب الکلی یا روغنی (مانند اتانول، ایزوپروپیل الکل یا روغن‌های حامل) برای حل کردن و افزایش نفوذ پوستی پروژسترون هستند.
2. پایداری: این ماده در معرض هوا پایدار است، اما همچنان به شرایط نگهداری مناسب نیاز دارد.

شرایط نگهداری:
پروژسترون باید در ظروف دربسته و کاملاً محکم، مقاوم به نور و در دمای کنترل‌شده اتاق (بین ۱۵ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد) نگهداری شود. دمای ایده‌ال ذکر شده ۲۵ درجه سانتی‌گراد است.